Τρίτη Οκτώβριος 24 , 2017

Οι Γλάροι Αιγαίου στην Κίμωλο

Η 16η Μαρτίου έδειξε από το πρωί ότι θα ήταν η πρώτη μέρα της άνοιξης του 2010. Η ΕΜΥ βγήκε αληθινή και αυτό έκανε ακόμα μεγαλύτερη τη χαρά και τη λαχτάρα μας να ανοιχτούμε στο πέλαγος. Επειδή, ωστόσο, τα φουσκωτά μας είναι όλα μέχρι 6 μέτρα και από την αρχή της διοργάνωσης αυτής της αποστολής δεν ξέραμε πόσοι από εμάς θα συμμετείχαμε, έπρεπε να βρούμε ένα μεγαλύτερο σκάφος ώστε να ταξιδέψουμε άνετα. Σ’ αυτή την ανάγκη μας ανταποκρίθηκε ο κατασκευαστής των Typhoon  Σάκης Μποτώνης, διαθέτοντας  το 8άμετρο προσωπικό του σκάφος.

Aegean Seagulls - Location Kimolos

Το σχέδιό μας ήταν να προσφέρουμε φάρμακα κάπου που τα έχουν ανάγκη. Τα φάρμακα βρέθηκαν, τα προσέφερε η αεροπορική εταιρία Aegean Airlines. Έτσι, αφού ερευνήσαμε την ανάγκη για φάρμακα στη νησιωτική Ελλάδα και ανακαλύψαμε πως η Κίμωλος είναι ένα νησί που το Χειμώνα μένει αρκετά απομονωμένο και έχει μεγάλη ανάγκη όχι μόνον από φάρμακα αλλά της γενικότερης προσοχής και ενδιαφέροντος της πολιτείας  (όλων μας), αποφασίσαμε να σαλπάρουμε για εκεί, μεταφέροντας το φορτίο με την προσφορά μας αλλά και να βρεθούμε, έστω και για λίγο, κοντά στους λίγους μόνιμους κατοίκους του.

Επιβιβαστήκαμε, λοιπόν στο «Τυφώνα» πέντε «Γλάροι», μαζί και το νεότερο μέλος της ομάδας μας η δημοσιογράφος Λία Λάππα,  η οποία και σαν εκπρόσωπος του τηλεοπτικού καναλιού ALTER θα μιλούσε με τους κατοίκους του νησιού, βγάζοντας στον αέρα τη φωνή τους συμβάλλοντας έτσι στη γνωστοποίηση των προβλημάτων μιας απομονωμένης εκτός τουριστικής περιόδου ελληνικής νησιωτικής επαρχίας.
9 π.μ. της Τρίτης 16 Μαρτίου αφήναμε στην πρύμη μας το λιμάνι της Αναβύσσου. Βγαίνοντας από το στενό Σουνίου-Πατρόκλου βρήκαμε την ανακατωμένη από ένα τεσσάρι βοριά θάλασσα, όπου με τις σύντομες εξάρσεις 5αριού μας πήρε σχεδόν 3 ώρες μέχρι να φτάσουμε στο λιμάνι της Ψάθης της Κιμώλου.

Εκτός τουριστικής περιόδου η Κίμωλος δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που βλέπει ο καλοκαιρινός επισκέπτης. Στην παραλία όλα κλειστά και έρημα, ενώ στο λιμάνι ήταν δεμένα μόνον δύο καΐκια και μια βάρκα. Δύο άνθρωποι βρέθηκαν στο ντόκο την ώρα που φτάσαμε, οποίοι ήξεραν ότι έρχονταν κάποιοι που έφερναν κάτι, αλλά, μάλλον, δεν το πολυπίστευαν.

 

location_kimolos02

 

Μας βοήθησαν να κατεβάσουμε τα κιβώτια και μας οδήγησαν στο καφενείο στην άκρη του  μόλου, όπου μας περίμεναν οι άλλοι, δηλαδή ο κοινοτάρχης, ο δάσκαλος, ο γιατρός, ο διευθυντής του γηροκομείου και κανά δύο ακόμα κάτοικοι του νησιού. Έχω την εντύπωση ότι στην αρχή μας κοίταξαν κάπως δύσπιστα και, για πω την αλήθεια, είδα πως και οι υπόλοιποι της παρέας ήταν λίγο αμήχανοι. Γρήγορα, όμως, και με τη βοήθεια της νεαρής δημοσιογράφου του Alter, που ήταν ιδιαίτερα κοινωνική και φιλική στους τρόπους της, έσπασε ο πάγος.  Μαζευτήκαμε όλοι σε ένα τραπέζι, ήρθαν οι καφέδες και λύθηκαν οι γλώσσες.

Ο δάσκαλος δεν ήταν κανένας ηλικιωμένος με μπαστουνάκι και γυαλιά, σαν εκείνους που βλέπουμε στις παλιές ελληνικές ταινίες, αλλά ένα παλληκάρι 23 ετών που επέλεξε συνειδητά να έρθει σ’ αυτό το νησί να προσφέρει τις υπηρεσίες του.
«Δεν μου λείπει τίποτα» είπε «είμαι Αθηναίος, το επέλεξα να έρθω εδώ και με τα παιδιά και τους κατοίκους περνάω μια χαρά».

Ο κοινοτάρχης, κ. Θεόδωρος Μαγκανιώτης άνθρωπος της δουλειάς, μας έδωσε το στίγμα της Κιμώλου του χειμώνα, όπου αυτό που την χαρακτηρίζει είναι η απομόνωση. «Τώρα μάλιστα που το μικρό φέρι μποτ, αυτό που κάνει καθημερινά δρομολόγια μέχρι την Απολλώνια της Μήλου έχει πάει για επισκευή, μόνον ο «ταξιτζής» μας έχει μείνει και τα μεγάλα πλοία που περνάνε».

Ο γιατρός είναι κι αυτός κάτω από 30 χρόνων και, όπως μας είπαν οι άλλοι, είναι ο ήρωάς τους. Δεν έχει ωράριο και, συνήθως, δεν θα τον βρεις στο αγροτικό ιατρείο. Είναι παντού και έτοιμος να προσφέρει τις υπηρεσίες τους ανά πάσα στιγμή 24 ώρες το 24άωρο. Ενώ προβλέπεται στο νησί να υπάρχουν δύο γιατροί και μια νοσοκόμα, ήταν μόνος του. Και το βασικότερο: δείχνει ευχαριστημένος και δεν εξέφρασε ούτε ένα παράπονο.

 

Aegean Seagulls - Location Kimolos

 

Μετά μας πήραν και μας οδήγησαν στο γηροκομείο, ένα πανέμορφο κτίριο σε περίβλεπτη θέση. Όλα μέσα και έξω ήταν περιποιημένα και πεντακάθαρα. Μας υποδέχτηκε η προϊσταμένη. «Είναι κληροδότημα» μας είπε «του μεγάλου Κιμωλιώτη ευεργέτη Αφεντάκη, που άφησε όλη την περιουσία του για τη φροντίδα των ηλικιωμένων και των ναυαγών του νησιού». Μόλις μπήκαμε μέσα μας χτύπησε η ερεθιστική μυρωδιά του μεσημεριανού γεύματος των γερόντων φιλοξενουμένων. Δεν θελήσαμε να τους ενοχλήσουμε την ώρα του φαγητού και καθυστερήσαμε λίγη ώρα στο γραφείο της προϊσταμένης. Μας προσέφεραν λεμονάδες. Στη μεγάλη τραπεζαρία  με τα τραπεζάκια και την τηλεόραση ήταν μαζεμένοι όλοι οι φιλοξενούμενοι του ιδρύματος. Και εκείνοι μας κοίταξαν επιφυλακτικά στην αρχή, αλλά το πρόσχαρο ύφος και η καλή διάθεση της κας Λάππα τους έκανε γρήγορα να μας χαρίσουν το καλύτερό τους χαμόγελο.

«Περνάμε πολύ καλά εδώ, αλλά να, αν είχαμε σήτες στα παράθυρα για να μη μπαίνουν μέσα το καλοκαίρι κουνούπια και μύγες θα ήμασταν ακόμα καλύτερα».

Αυτό ήταν το μόνο που ζητούσαν και ίσως 2-3 παραθυρόφυλλα που έχουν χαλάσει. Πήγαμε και στο όμορφο οίκημα του σχολείου όπου μιλήσαμε με τα παιδιά. Εκείνα δεν κοντοστάθηκαν καθόλου, ήρθαν αμέσως κοντά μας και μας μίλησαν. Μόλις δε, είδαν να πιάνω τη φωτογραφική μου μηχανή στήθηκαν απέναντί μου λες και το είχαν κάνει πρόβα.

Η ώρα πέρασε γρήγορα. Αυτή η επίσκεψή μας στη Κίμωλο του Χειμώνα ήταν της μιας μέρας και είχαμε και το 3ώρο ταξίδι της επιστροφής. Κατηφορίσαμε μέχρι το λιμάνι με τα πόδια, χαζεύοντας τους ανθισμένους μπαξέδες. Ήταν μια πανέμορφη βόλτα, επίλογος ενός ταξιδιού που μας φόρτισε συναισθηματικά. Ενός ταξιδιού αγάπης που μας έκανε να αισθανθούμε όλοι καλύτεροι.  Επιστρέφοντας είχαμε έναν ακόμα επιβάτη, τον κοινοτάρχη της Κιμώλου ο οποίος είχε αναβάλει το προγραμματισμένο ταξίδι του στην Αθήνα για να είναι παρών όταν θα πηγαίναμε εμείς εκεί και εξεδήλωσε την επιθυμία να επιστρέψει μαζί μας.

Η θάλασσα στην επιστροφή ήταν πιο κάλμα, έτσι χωρίς να κάνουμε καμία στάση και με σταθερή ταχύτητα 25 κόμβων μπαίναμε στο λιμάνι της Αναβύσσου σε 2 ώρες και 40 λεπτά.

«Ο Θεός να σας έχει όλους καλά» μας ευχήθηκε φεύγοντας ο κοινοτάρχης, και στα μάτια του φαινόταν ότι η ευχή  ήταν ολόψυχη.

 

    Για την Ομάδα "ΓΛΑΡΟΙ ΑΙΓΑΙΟΥ" 

         Μπάμπης Κωνσταντάτος

 


      

_ _ _ _